De rups die zo graag een vlinder wou zijn

22 september 2008

vlinders
In een groot dichtbegroeid bos kroop een mooie blauwe rups moeizaam over een hobbelend bospad vol met obstakels. De rups voelde zich al een paar dagen vermoeid en was snel geïrriteerd, dit was de reden dat zij naar het bos was gegaan om even haar gedachten te kunnen verzetten. Tijdens de wandeling schoot er van alles door haar hoofd en het leek wel of zij haar gedachten niet stop kon zetten.
Terwijl het flink was gaan waaien nam zij ondertussen de ene hindernis na de andere. (Je kunt je voorstellen hoe het voor de rups was, al die losse takken waar zij over heen moest kruipen, de kuilen en hobbels én dan nog die wind, die wind die allerlei bladeren tegen haar aan liet waaien, afijn een hele kunst voor de rups om al die obstakels te overwinnen). Maar ja, zo in gedachten, had zij niet in eens in de gaten hoe zwaar al die hindernissen waren.
Uiteindelijk kwam zij op een beschutte plek en vanuit het niets werd zij wakker uit haar gedachten en zag zij de schoonheid van de plek en merkte zij ook de enorme stilte op. De rups werd ineens overvallen door een weldadige rust. En werd niet meer meegenomen in al haar gedachten.
Plotseling zag zij boven zich allemaal prachtige vlinders in allerlei kleuren. Zij vlogen vredig door elkaar en hadden veel plezier. De zon liet al de vlinders schitteren, het was een pracht aan kleuren en gaf een gevoel van serene rust. De rups bewonderde de vlinders, het leek alsof zij al het onmogelijke mogelijk maakten. Vlinders die het onvoorstelbare presteren, vlinders die boven alles zweven en daardoor onaantastbaar leken.
De rups kreeg een gelukzalig gevoel van deze rust en dit prachtige schouwspel. Maar realiseerde zich nu ook dat zij de laatste tijd meedogenloos meegesleurd werd alle kanten op, of zij dit nu wilde of niet. En werd een beetje verdrietig bij de gedachten dat de vlinders iets konden wat zij niet kon, vliegen en hiermee vrij zijn. Vrij van haar gedachtes, vrij van het zich steeds maar weer laten meesleuren in situaties waar zij helemaal niet in wil zitten.
De rups hoopte en droomde stilletjes dat zij in het bijzijn van deze vlinders, zelf ook vleugels zou krijgen en zij mee kon doen aan het heerlijke schouwspel boven haar.
Na een tijdje hopen en dromen kreeg zij er wel genoeg van. Zij lag daar maar, wachtend op die prachtige vleugels die haar rust konden brengen. Maar dit gebeurde niet en de vlinders lieten haar aan haar lot over. Zij wachten op háár beweging, háár eigen inzet. De vlinders wisten, pas dan kon de rups een vlinder worden.
Ze werd boos op de vlinders die haar niet hielpen en gefrustreerd dat haar frisse sprankelende kleur de vlinders niet kon bereiken. Ik moet wat doen, dacht de rups. Ik wil een vlinder zijn, maar hoe doe ik dat? En voordat ze het wist kroop zij langzaam de hoogste boom in die zij zag. En zo kwam zij steeds dichter bij de vlinders.
Toen zij eenmaal helemaal in de top van de hoge boom zat en zo dicht bij de vlinders was, keek zij naar beneden, naar de mooie rustige plek waar zij vandaan kwam. En ineens keek zij naar zichzelf,
daar beneden. En gingen de dagen, weken, maanden en jaren van haar leven als in een film aan haar voorbij. En zag ze de hindernissen die een patroon leken te zijn. En waar zij zo graag van af wou, omdat dit haar zo in haar vrijheid beperkte.
Nu begreep zij het; ik kan zelf altijd een pas achteruit doen, toekijken, luisteren en gevoelens hebben. Net alsof ik vlieg en mezelf observeer, een waarnemer met een camera waarmee ik vanuit verschillende posities kan kijken en luisteren naar mezelf, terwijl ik in contact sta met anderen. Zij werd zich ineens bewust van haarzelf in verhouding tot anderen en zag het grote geheel waarvan zij deel uit maakte. Zij realiseerde zich nu dat zij zich keer op keer liet meevoeren, inging op wat er op haar afkwam. En dat wat belangrijk voor haar was op de achtergrond was geraakt. Maar ja, óók het inzicht dat zij dit nu wel wist, maar de anderen nog niet.

En terwijl ze zo naar haar zelf had zitten kijken, voelde zij dat zij langzaam aan het ontpoppen was; als het ware zich aan het ontdoen was van haar verleden. Ze voelde hoe zij langzaam vleugels kreeg. En voordat zij het wist vloog zij met een paar prachtig gekleurde vleugels naar de overige vlinders. Eén van de oudere en grote vlinders zei tegen haar; “je hebt een prachtig inzicht gekregen, jouw grenzen worden bepaald door de afspraak die je met jezelf hebt gemaakt over wat mogelijk is en wat voor jou belangrijk is. Deel die afspraken en je zult over geheel nieuwe dimensies beschikken”.
De rups die nu een vlinder was, voelde zich vrij en gelukkig en wist dat één van de nieuwe dimensies nu was aangebroken. 

« Terug naar het nieuwsoverzicht